ChristenUnie Amsterdam

Mislukt

Fri, 05 Mar 2010 16:33:30 +0100

Mislukt. En niet zo’n beetje ook: zelfs verloren ten opzichte van 2006. Dat was niet onze verwachting. De vooruitzichten waren zo goed: de kabinetsdeelname zorgde voor veel naamsbekendheid, en leek de ChristenUnie meer stemmen op te leveren dan te kosten; de ChristenUnie bestond bijna twee keer zo lang als vier jaar geleden, en is dus meer een gevestigde naam geworden; en er zat de afgelopen jaren altijd groei in onze verkiezingsuitslagen. Bovendien dachten we wel een goede campagne te hebben neergezet: nog nooit was er zoveel media-aandacht voor ons in Amsterdam, we deden in drie keer zoveel stadsdelen mee als vier jaar geleden, er waren meer dan drie keer zoveel mensen betrokken bij de campagne als in 2006, we zijn veel op straat geweest en hebben ons laten zien in kerken. En tenslotte hadden we volgens mij een goed verkiezingsprogramma, met mooie plannen voor Amsterdam.

En als je dan om je heen iedereen hoort zeggen dat ‘ie echt op jou gaat stemmen, denk je dat het wel goed zit. Maar ja, hoeveel mensen zitten er eigenlijk in je omgeving? Een paar honderd, hooguit. Terwijl je minstens vijfduizend stemmen nodig hebt. En als belangrijke Amsterdamse media als Parool en AT5 mooie dingen over de ChristenUnie zeggen, denk je dat dat ook wel goed zit. Maar misschien worden die toch vooral gelezen en bekeken door politiek geïnteresseerde mensen, die hun keuze al hebben gemaakt. Dat geldt natuurlijk helemaal voor alle politici van wie we complimenten kregen voor ons optreden.

Het was allemaal niet voldoende. In tegendeel zelfs, want we hebben verloren. Terwijl de ChristenUnie landelijk gezien ongeveer stabiel blijft. Wat hebben we dan verkeerd gedaan? Ik heb eerlijk waar echt geen flauw idee. Er zijn dan allemaal mensen die naar je toekomen om te zeggen dat het in ieder geval niet aan de campagne heeft gelegen, en niet aan mij (de sms’jes met zulke teksten stromen binnen, heel erg hartelijk bedankt daarvoor), en dat is erg lief, maar moeilijk vol te houden. Ik kan namelijk geen andere factor bedenken die dit verlies zou kunnen veroorzaken. Het lijkt er bijvoorbeeld ook niet op dat het CDA profiteert van ons verlies.

Misschien is zo’n broekje als lijsttrekker toch geen goed idee. Of misschien had ik toch m’n mond moeten houden over voor de ChristenUnie delicate onderwerpen (waardoor ik eerst te horen kreeg dat ik de naam christen niet meer waardig was, en een paar weken later was ik weer de idiote, gevaardelijke, Middeleeuwse superchristen, blijkbaar zit daar niks tussenin). Of hadden alle bij de campagne betrokken studenten vanaf begin vorig jaar maandelijks achthonderd euro moeten lenen bij de IB-groep, zodat we in plaats van vijfduizend euro vijftigduizend euro te besteden hadden?

Wie het weet mag het zeggen. Maar als er geen antwoord komt op deze vragen, moeten we misschien maar concluderen dat Amsterdam en de ChristenUnie niet samengaan. Natuurlijk onder voorbehoud, want wie weet halen we bij de komende parlementsverkiezingen opeens weer duizenden stemmen meer, maar op dit moment zit het er niet goed uit.

In ieder geval, voor zover het aan mij heeft gelegen: sorry. Ik wil alle ChristenUnie-kiezers hartelijk bedanken, maar ze zien hun stem nu natuurlijk wel verloren gaan. Ik kan jullie verzekeren: het is geen kwade opzet geweest van mij.

Tenslotte wil ik natuurlijk iedereen feliciteren met de uitslag. Volgens mij is (naast de ChristenUnie) alleen de SP ontvreden, hoewel dat verlies wellicht ingecalculeerd was. Maar toch: jammer Laurens. De PvdA is natuurlijk te feliciteren met het behoud van de grootste positie. Ik hoop dat jullie de halve zetel die jullie van ons gekregen hebben goed inzetten. Als jullie nog goede ideeën daarvoor nodig hebben: kijk eens in ons verkiezingsprogramma. D66 is de verwachte grote winnaar deze keer, en dat wordt waarschijnlijk beloond met coalitiedeelname. GroenLinks zal ook zeker tevreden zijn, omdat de coalitiedeelname hoogstwaarschijnlijk voortgezet kan worden. Dat lijkt me ook terecht, zeker gezien het optreden van jullie lijsttrekker. De VVD kan mooi weer oppositie voeren, een rol die de afgelopen jaren met verve vervuld is. Ik hoop dat jullie de komende vier jaar echt een vrijheidspartij zullen zijn, en geen neutraliteitspartij. Daar zal ook het CDA toezicht op houden. Gods zegen toegewenst bij het vertolken van een christelijk geluid in de raad.

Dan de partijen waar ik stikjaloers op ben: nieuwkomers Partij voor de Dieren, Trots op Amsterdam en Red Amsterdam. Johnas, Ans en Pitt: volgens mij zijn jullie een waardevolle toevoeging aan de raad. Hopelijk kunnen julie mooie resultaten neerzetten in het geweld van de grote partijen.

Amsterdam zal heus niet vergaan omdat de ChristenUnie niet in de gemeenteraad komt. Maar ik geloof nog steeds dat we echt een zinvolle bijdrage hadden kunnen leveren, en ik denk ook dat er veel meer mensen zijn die wij goed zouden kunnen vertegenwoordigen dan nu op ons gestemd hebben. Bovendien had ik er zelf verschrikkelijk veel zin in, en moet ik nu op zoek naar een baan waarvan ik bij voorbaat al weet dat 'ie het niet haalt bij het gemeenteraadslidmaatschap. Maar het heeft niet zo mogen zijn. Jammer.

Hugo Scherff

P.S. Gelukkig hebben we onze zetel in Zuidoost wel behouden. Daar gaan John en z'n maten vast wat moois laten zien de komende vier jaar.

Budgetwinkels

Mon, 01 Mar 2010 02:46:44 +0100

Veel mensen in Nederland zijn arm. Dat zou eigenlijk niet hoeven, gezien het stevige vangnet dat we hebben: iedereen heeft recht op een uitkering. Wanneer mensen schulden hebben, is zo'n uitkering echter niet meer voldoende om van rond te komen. Daarom gaan mensen vaak de schuldhulpverlening in. Dat is een gigantische bureaucratische molen, waar mensen een hele papierwinkel voor moeten bijhouden. Slechts een klein deel van de cli�nten wordt hiermee daadwerkelijk geholpen. Misschien zou de budgetwinkel een oplossing kunnen zijn.

We kennen in Nederland al rechtswinkels. Laagdrempelige kantoren waar je zo kunt binnenlopen voor eenvoudig juridisch advies. Vaak worden dergelijke winkels bemand door studenten. Die rechtswinkels kunnen voorkomen dat mensen terechtkomen in nog zo’n bureaucratische molen: die van de rechtspraak. Een kort advies kan al vroeg duidelijkheid scheppen, waardoor mensen weten waar ze aan toe zijn, en de behoefte en de noodzaak om grote juridische gevechten aan te gaan kan afnemen.

Datzelfde zou kunnen gelden voor budgetwinkels. Dat zouden plekken kunnen zijn waar mensen even kunnen binnenstappen als ze een keer moeite hebben met het betalen van hun telefoonrekening, of als ze weten dat ze binnenkort in inkomen achteruitgaan, maar geen flauw idee hebben hoe ze dat moeten opvangen. Of als ze niet begrijpen hoe het zit met de rente op de lening die ze hebben afgesloten. Natuurlijk kunnen zulke mensen nu al terecht bij het NIBUD, maar een fysieke ‘winkel’ met een open deur is toch een stuk uitnodigender. Op die manier kunnen problemen in een vroeg stadium voorkomen worden, zodat de gang naar de schuldhulpverlening niet nodig is. En als studenten, wellicht in ruil voor studiepunten, de adviezen kunnen geven (natuurlijk goed begeleid door bijvoorbeeld een docent) hoeft zoiets niet veel te kosten.

Misschien zou zo’n kleine maatregelen wel een hoop leed kunnen voorkomen.

Hugo Scherff

Tien debatten in de Amsterdam Arena

Wed, 24 Feb 2010 01:23:27 +0100

Gisteren had ik weer eens een debatje, voor RTV Noord-Holland. We waren met negen lijsttrekkers, hadden een uur de tijd, maar daar moest ook nog vier keer de verkeersinformatie in, het nieuws en twee liedjes. Met andere woorden: er was voor iedereen ruimte voor een zin of tien, en dat moest dan ook nog verspreid over vier onderwerpen. Dus: het kwam weer eens niet verder dan de bekende oneliners en plaagstootjes tussen de partijen. Ruimte om door te vragen is er niet, ruimte voor het opzetten van een argumentatielijn al evenmin. En ook als lijsttrekker bedenk je je wel drie keer voordat je een ander een vraag stelt, want dan ben je meteen het woord kwijt.

Zo gaat het heel vaak. In allerlei door organisaties belegde debatten, maar zeker in de media. Nooit komt de kiezer dus te weten wélke subsidies in het sociale domein de VVD precies wil schrappen, hóe de PvdA er precies voor gaat zorgen dat alle buurten een voldoende scoren in de leefbaarheidsmonitor en wát precies het SP-alternatief voor de Noord-Zuidlijn is.

Terwijl de burger daar wel recht op heeft, en die informatie bovendien ook nodig heeft om een afgewogen keuze te kunnen maken. Nu weet ik wel dat de overgrote meerderheid van de kiezers gewoon de landelijke voorkeuren volgt, maar ik tijdens het debat toch te dagdromen over hoe het anders zou kunnen.

Stel je nou eens voor dat we tien debatten in de Amsterdam Arena zouden organiseren, waar dan in tien avonden alle Amsterdamse kiesgerechtigden bij elkaar komen. Met een groot podium in het midden, en enorme schermen. In een drie uur durend programma kruisen de verschillende partijen daar de degens, elke avond over een beperkt aantal onderwerpen, zodat diepgang gegarandeerd is. Mensen kunnen van tevoren schriftelijk vragen stellen, die tijdens het debat beantwoord worden. Elke Amsterdammer kijkt ernaar uit, elke Amsterdammer is aanwezig.

(En aangezien ik toch wat aan het fantaseren was, bedacht ik er meteen maar bij dat ik dan alle 580.000 kiezers er die avonden van zou overtuigen ChristenUnie te stemmen…)

Toen ontwaakte ik uit mijn dagdroom en mocht ik in twintig seconden zeggen hoe de ChristenUnie armoede gaat aanpakken. En dat was mijn bijdrage aan het debat.

P.S. Om toch overtuigd te worden: hier een link naar onze folder.

Terwijl de burger daar wel recht op heeft, en die informatie bovendien ook nodig heeft om een afgewogen keuze te kunnen maken. Nu weet ik wel dat de overgrote meerderheid van de kiezers gewoon de landelijke voorkeuren volgt, maar ik begon tijdens het debat toch te dagdromen over hoe het anders zou kunnen.

(En aangezien ik toch wat aan het fantaseren was, fantaseerde ik er meteen maar bij dat iedereen vervolgens puur op inhoud zou stemmen, en dus op de ChristenUnie zou uitkomen.)

Toen ontwaakte ik uit mijn dagdroom en mocht ik in twintig seconden zeggen hoe de ChristenUnie armoede gaat aanpakken. En dat was mijn bijdrage aan het debat.

Hugo Scherff

P.S. Om toch overtuigd te worden: hier een link naar onze folder.

Geweld tegen Egyptische christenen stemt tot nadenken

Wed, 27 Jan 2010 18:10:00 +0100

Even geleden was ik bij een demonstratie van Koptische christenen op de Dam in reactie op toenemend geweld tegen christenen in Egypte (zie hier voor een artikel daarover http://bit.ly/4IQFvO). Ik was hier op geattendeerd door de Koptische ouders van een jongen uit groep acht van de basisschool waar ik werk.

Op zes januari werden in Egypte zeven mensen vermoord toen vanuit een auto met machinegeweren het vuur werd geopend op kerkgangers die zojuist de kerstnachtdienst verlieten. Het was de zoveelste geweldsdaad van moslims tegen christenen de laatste tijd. De afgelopen jaren neemt dat geweld hand over hand toe. Volgens enkele van de aanwezigen die ik sprak staat de regering erbij en kijkt ernaar. President Mubarak heeft na de laatste aanslag nog niets van medeleven laten blijken, en er lijkt ook geen aanstalten te worden gemaakt de daders te pakken.

Het dagelijks leven wordt voor christenen in Egypte steeds zwaarder, terwijl moslims en christenen eeuwenlang vreedzaam hebben samengeleefd. Toen ik vroeg wat daarvoor de verklaring zou kunnen zijn, werd mij verteld dat het te maken heeft met de Iraanse revolutie in 1979. Aan die gebeurtenis hebben moslims in andere landen kunnen zien dat het mogelijk is islamitische staten te stichten. Vanuit Iran worden moslims in het hele Midden-Oosten gesteund in dat streven, vaak gefinancierd met geld uit Saoudi-Arabië. Voor christenen is dan geen ruimte meer: zij zijn onrein (haram) en tegen hen moet worden opgetreden, zo antwoordden de aanwezigen mij.

Ik werd door mijn Koptische broeders gewaarschuwd voor de islam, ook hier in Nederland. Overal in de wereld zijn christenen voor moslims haram, zeiden zij, en overal bestaat de wil om uiteindelijk islamitische staten te stichten. Wanneer moslims in Nederland op democratische wijze aan de macht zouden komen, zouden ze volgens hen ook geen moment aarzelen om stappen in die richting te zetten.

Ik schrok van deze woorden. Natuurlijk prediken in Nederland veel mensen angst voor de islam. Heel vaak zijn dat echter mensen die nog nauwelijks moslims ontmoet hebben. Voor deze Egyptische christenen geldt dat niet, zij ondervinden aan den lijve wat het is om in een land te wonen waar hen door bepaalde moslims het licht in de ogen nauwelijks gegund wordt.

Nu is het zo dat moslims in Nederland maar een klein deel van de bevolking vormen, en dat bovendien een deel in hoog tempo seculariseert. Verder denk ik dat onze rechtsstaat een goede waarborg is voor onze Nederlandse waarden en vrijheden. Toch lijkt het me niet goed onze ogen te sluiten voor wat in Egypte gebeurt, en onze oren voor het verhaal van de Koptische christenen daarachter.

Tijdens de demonstratie werden veel liederen gezongen in het Arabisch. Helaas is mijn Arabisch is niet van een niveau dat ik dat zomaar meezing. Daar was om gedacht, want we zongen ook gezamenlijk liederen in het Nederlands, en met de tekst van één van die liederen sluit ik af:

Vrede op aarde

waarin alle mensen

de ander accepteren

zijn recht respecteren

Vrede op aarde

dat de blokkades

tussen de mensen

gebroken mogen worden

Vrede op aarde

dat alle minderheden

als gelijken in

hun land mogen leven

Vrede is wat wij vragen

niet wraak, haat of angst

o God geef toch uw vrede

die niet van deze wereld is

Hugo Scherff

Weblog: de bakfiets

Wed, 13 Jan 2010 11:31:30 +0100

PerspectieF, de jongerenorganisatie van de ChristenUnie, voert ook campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. Dat doen ze met een stuk of tien jonge kandidaten uit verschillende gemeenten uit het hele land, van wie verwacht wordt dat ze naast de ChristenUnie ook PerspectieF promoten. Dat doe ik natuurlijk graag. Afgelopen vrijdag was de start van die campagne, in Utrecht. Allereerst kregen we allemaal een ChristenUnie-bakfiets uitgereikt, die we de hele campagne mogen gebruiken. Niet bijster origineel, maar wel superrelaxed: hij fietst echt fantastisch. Ik voelde me overigens wel een beetje zo'n D66/GroenLinks-moeder met zo'n ding, zoals ik die dagelijks bij de Montessorischool vlakbij mijn huis zie fietsen.

We bezochten onder andere de Utrechtse afdeling van Vluchtelingenwerk Nederland. Ik mocht namens PerspectieF de medewerkers in het zonnetje zetten met een toespraakje en taart. Fantastisch, wat daar gebeurt, en dan voornamelijk door vrijwilligers en met maar weinig overheidssteun. Mensen die vanwege de ergst denkbare omstandigheden hun land hebben moeten verlaten, worden door deze mensen geholpen bij de asielaanvraag en bij hun integratie in de Nederlandse samenleving. Een ander interessant project is dat van de Vluchtelingenambassadeurs. Tientallen vrijwilligers zetten zich in om in Utrecht en de regio te vertellen over wat vluchten betekent, om zo begrip en draagblak te kweken, tegen de huidige trend in. De gemeente Utrecht steunt dit met slechts een klein bedrag. Het zou mooi zijn als zoiets ook in Amsterdam zou kunnen. Als ik zometeen in de raad kom, zal ik zeker kijken naar de mogelijkheden daarvoor, hoewel zoiets in tijden van bezuinigingen niet makkelijk zal zijn.

De comfortabele bakfiets is overigens minder geschikt voor grotere afstanden, mocht ik ervaren. Ik had besloten het apparaat naar Amsterdam te fietsen, om kosten te sparen, maar bleek me toch vergist te hebben in de zwaarte van die tocht. Waar ik met m'n racefiets die afstand (iets minder dan veertig kilometer) in vijf kwartier afleg, deed ik er nu meer dan twee uur over. En dat met een noordenwind tegen en een temperatuur die ruim onder nul lag. Toch had ik er geen spijt van. De rivieren Vecht, Angstel, Bullewijk, Holendrecht en Amstel lagen er met sneeuw en ijs prachtig bij. Goeie uitvinding, dat Groene Hart.

Nog niet welkom in de raad

Wed, 06 Jan 2010 23:58:14 +0100

Nou, dat was mijn debuut in de gemeenteraad. Of althans, in de zaal waar die raad vergadert, het echte debuut laat nog even op zich wachten. Ik was van plan eens kennis te maken met een aantal van de mensen die hopelijk na 3 maart mijn collega's worden. Ik kwam van een koude kermis thuis: de publieke tribune is in Amsterdam echt alleen een tribune, en het is nauwelijks mogelijk onze volksvertegenwoordigers rondom de raadsvergadering te spreken te krijgen. Jammer.

Een aantal jaren heb ik voor de fractie ChristenUnie/SGP in de gemeenteraad van Haarlemmermeer gewerkt. Toch ook een grote gemeente, met een forse raad. Daar gingen de vergaderingen er gemoedelijk aan toe. Natuurlijk vormde de raad zelf het centrum van de zaal, maar meteen daaromheen zaten journalisten, ambtenaren, assistenten en publiek door elkaar. Er was dan ook alle ruimte om elkaar even ‘aan te schieten’ zoals dat heet. Bovendien grensde de raadszaal aan de burgerzaal: daar ontmoetten de verschillende aanwezigen elkaar voorafgaand aan en na afloop van de vergadering, en tijdens pauzes.

Hoe anders is dat in Amsterdam, waar ambtenaren een eigen tribune hebben, en het aanwezige publiek ook. Die publieke tribune is zelfs afgesloten van de raadszaal. Verder hebben raadsleden een eigen uitgang, en zelfs een eigen koffiekamer, zo werd mij verteld. Volgens de bode moest ik maar contact opnemen met de fracties wanneer ik een raadslid zou willen spreken.

Ongetwijfeld is hier over nagedacht, en misschien is het wel noodzakelijk omdat er in het verleden incidenten zijn geweest, maar jammer is het wel. De raadsleden komen in de eerste plaats bij elkaar tijdens de raadsvergaderingen, en het is goed wanneer burgers daar op informele wijze hun vertegenwoordigers kunnen aanspreken. Mocht er ooit een nieuwe raadszaal worden gebouwd (en dat zal nog wel enkele decennia duren) dan hoop ik dat met deze wens rekening kan worden gehouden in het ontwerp. Zodat burgers makkelijk toegang hebben tot de vergadering van de door hen gekozen vertegenwoordiging.

Hugo Scherff, lijsttrekker

Zucht van verlichting

Wed, 06 Jan 2010 23:58:54 +0100

Goddank. Het college van burgemeester en wethouders legt de oproep van de gemeenteraad om geen subsidies te geven aan organisaties op levensbeschouwelijke grondslag naast zich neer. Net als de ChristenUnie ziet het gemeentebestuur dit als 'discriminatie'. Veel hardwerkende hulpverleners zullen een zucht van verlichting geslaakt hebben.

Al het werk dat gedaan wordt door organisaties als het Leger des Heils, het Scharlaken Koord en Youth for Christ kan nu doorgang vinden: schuldhulpverlening, reclassering, maatschappelijk werk onder prostituees, jongerenwerk. De grote inzet van deze organisaties levert de maatschappij heel veel op, en die inzet verdient het om gesteund te worden in plaats van tegengewerkt.

In deze discussie (die zeker nog vaker de kop op zal steken) moet dat besef op de eerste plaats staan: mensen die zich zo met hart en ziel inzetten voor hun naaste verdienen waardering en steun. Hoe zouden de gaten opgevuld moeten worden wanneer al dit werk zou wegvallen?

En om dit werk te blijven doen is het voor veel organisaties belangrijk dat zij een eigen personeelsbeleid kunnen voeren: als het Leger des Heils zegt het voorbeeld van Jezus te willen volgen, is het volstrekt logisch dat gezocht wordt naar mensen die zich door de Bijbel laten aanspreken. En daar is niks mis mee. Natuurlijk moet evangelisatiewerk niet gesubsidieerd worden, er is immers een scheiding van kerk en staat. Maar daar zijn die organisaties zich terdege van bewust, en daar zijn dus prima afspraken over te maken.

Het gaat hierin dus ook om nuchterheid. Het antireligieuze fanatisme dat in deze discussies steeds vaker de kop op steekt, en de tiranniek van de neutraliteit, zijn daarbij juist geen goede gidsen. Gelukkig laat het college zich daar niet door leiden, maar het baart zorgen dat de gemeenteraad wel gevoelig is voor dergelijke sentimenten.

De ChristenUnie zal zich sterk blijven maken voor de steun aan deze mensen. Er zijn zoveel christenen die goed werk doen voor de stad. Die christenen willen wij vertegenwoordigen, en wij willen hun verlengstuk zijn in de politiek.

Hugo Scherff

Een dom en slecht idee

Thu, 07 Jan 2010 00:04:23 +0100

De Amsterdamse gemeenteraad nam vorige week (bijna unaniem) een motie aan waarin de gemeente opgeroepen werd geen zaken meer te doen met instellingen die van hun personeel een binding met hun identiteit vragen. Organisaties die alleen christelijk personeel werven zijn dan niet meer welkom. De ChristenUnie vindt dat een bijzonder slecht en dom idee.

Het is een slecht idee, omdat Nederland een land is waar heel veel verschillende overtuigingen naast elkaar bestaan. Er is ook ruimte voor die overtuigingen in het publieke domein, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Franse situatie. Nu geeft de overheid in Nederland veel werk uit handen aan burgerlijke instellingen, en dat is maar goed ook: al was het alleen maar omdat ambtenaren er niet om bekend staan het meest efficiënt te werken. Wanneer die instellingen dat werk mogen verrichten, is het niet zo gek dat daarbij recht wordt gedaan aan de Nederlandse diversiteit. Dat verdwijnt wanneer organisaties geen eigen personeelsbeleid meer mogen voeren: hoe kun je dan immers je identiteit bewaken? Het is daarom niet voor niets dat de wet ruimte biedt aan organisaties om zo’n personeelsbeleid te voeren. Nu zou je daar tegenin kunnen brengen: die instellingen kunnen dat blijven doen, alleen worden ze niet meer ingehuurd door de overheid, maar dat kan natuurlijk niet: op dat moment discrimineert de overheid op grond van een feit waarop helemaal niet gediscrimineerd mag worden.

Bovendien is het een dom idee. Door Amsterdammers werd Majoor Bosshardt onlangs uitgeroepen tot ‘grootste Amsterdammer’. Zij is altijd in heel Nederland geroemd om haar werk. Nu is zij dé exponent van het Leger des Heils. De mensen daar stellen dat ‘Jezus het voorbeeld is in hun dagelijks handelen’. In hun personeelsadvertenties wordt van sollicitanten dan ook een christelijke overtuiging gevraagd. Let wel: dat betekent niet dat de organisatie onderscheid maakt in wie ze willen helpen; het Leger helpt juist iedereen. Die hulp kan het Leger des Heils alleen maar verlenen omdat het voor negentig procent door de overheid wordt gefinancierd. Wat zal er gebeuren wanneer daar de stekker uit wordt getrokken? Precies, dan blijft er niets meer van het werk over. Terwijl het Leger des Heils misschien wel de oudste, de grootste en de meest gewaardeerde hulporganisatie ter wereld is! Wie gaat er in dat gapende gat springen? En dan is het Leger des Heils nog maar één van de vele organisaties die hier de dupe van zouden kunnen worden...

Het is daarom te hopen dat het Amsterdamse college van B&W deze motie naast zich neerlegt. Als onuitvoerbaar, risicovol, onwettig, dom, en slecht.

Hugo Scherff, lijsttrekker ChristenUnie Amsterdam

Fundamentalisten in soorten en maten

Thu, 07 Jan 2010 00:05:05 +0100

De ChristenUnie wordt steeds vaker fundamentalisme verweten. GeenStijl spreekt consequent van 'christenfundi's'. Volgens Van Dale is een fundamentalist echter een dogmatische volgeling van een doctrine. Nou, als dat zo is, ken ik nog wel een paar fundamentalisten, zeker in Amsterdam. Mensen die vasthouden aan een bepaald ideaal, zonder ook maar enigszins gevoelig te zijn voor tegenargumenten, zoals de automobielfundamentalisten, de nivelleringsfundamentalisten, de drugsfundamentalisten en de koopzondagfundamentalisten.

Zo is de Amsterdamse VVD duidelijk automobielfundamentalist. Onlangs maakte de Amsterdamse wethouder van verkeer Gerson bekend onderzoek te zullen doen naar de effecten van het verlagen van de maximumsnelheid in grote delen van de stad naar dertig kilometer per uur, op het gebied van verkeersveiligheid, doorstroming en milieu. De plaatselijke VVD-afdeling schreeuwt meteen moord en brand, de autobezitter mag immers niets in de weg worden gelegd! Maar wat nou als uit het onderzoek blijkt dat de maatregel het aantal verkeersdoden zou halveren, de luchtkwaliteit verdubbelen en de doorstroming sterk verbeteren? Dat wil de VVD echter allemaal niet horen, het oordeel is al klaar voordat het onderzoek geweest is.

Er bestaan ook nivelleringsfundamentalisten. Die zitten bij de SP. De gemeente Amsterdam kent bepaalde armoederegelingen, zoals kwijtschelding van de gemeentelijke belastingen. In Amsterdam geldt die al voor mensen die van 115 procent van het minimuminkomen leven. De SP wil dat optrekken naar 120 procent. Ik zal het even voorrekenen. Een alleenstaande die op zichzelf woont en een bijstandsuitkering heeft, krijgt maandelijks 900 euro. 120 procent daarvan is 1080 euro. Zo iemand woont doorgaans in een sociale huurwoning en krijgt huurtoeslag, waardoor de huur maximaal 310 euro bedraagt. Verder ontvangt deze persoon zestig euro zorgtoeslag in de maand, waardoor er nog dertig euro van de zorgverzekering te betalen overblijft. Laten we tenslotte stellen dat gas water en licht een euro of zeventig per maand kosten. Dat betekent dat zo iemand 670 euro per maand overhoudt voor eten, kleding en dergelijke. Als je daar niet van rond kunt komen, doe je (normaal gesproken) denk ik iets verkeerd. Toch wil de SP zulke mensen subsidiëren, en stopt de partij de oren dicht voor het verhaal dat daar helemaal geen noodzaak voor bestaat.

Dan zijn er de drugsfundamentalisten. Ook die wensen niet te luisteren naar tegenargumenten. GroenLinks Amsterdam wil dat het paddoverbod (ingevoerd na de dood van een Franse toerist onder invloed van de paddestoelen) opgeheven wordt, terwijl zelfs de eigen wethouder Marijke Vos heeft verklaard dat het verbod een groot succes is: het aantal incidenten met paddo’s is met maar liefst tachtig procent afgenomen! Blijkbaar wil GroenLinks die incidenten weer terug. Of ze zijn gewoon fundamentalist.

Tenslotte de koopzondagfundamentalisten van D66. Boris van der Ham gebruikt als argument tegen de zondagse sluiting van winkels dat het zulke grote economische schade op zou leveren. Wanneer vervolgens wordt bewezen dat van die schade geen sprake is, en Van der Ham dus een belangrijk argument uit handen is geslagen roept hij: ‘al kost de zondagssluiting maar twee banen, dan is het nog teveel voor dit ideologische stokpaardje van de ChristenUnie’. Wie heeft hier nou een ideologisch stokpaardje?

Voorbeelden te over. Als mensen de ChristenUnie fundamentalistisch noemen, laten ze dan tenminste ook alert zijn op allerlei vormen van niet-religieus fundamentalisme. Maar vooral: laten partijen zich bewust zijn van hun heilige huisjes en er als het even kans iets pragmatischer mee omgaan.

Hugo Scherff

Column Hugo Scherff over koopzondagen

Thu, 07 Jan 2010 00:08:40 +0100

Veel mensen denken dat christelijke politieke partijen allerlei dingen aan Nederland willen opleggen met als enige argument dat het nu eenmaal in de Bijbel staat. 'Als je naar de Bijbel wilt luisteren, moet je het zelf weten, maar val er andere mensen niet mee lastig', lijkt de redenering. Dat geldt ook voor het debat over de koopzondag. Maar laat dat nu juist een punt zijn waarbij Bijbelse argumentatie helemaal niet nodig is om tot een standpunt te komen.

Vanochtend was ik in Amsterdam-Noord bij het startschot van de actie Winkelrust. Verschillende vakbonden (waaronder ook de seculiere FNV) komen in het geweer tegen de voortgaande uitbreiding van de hoeveelheid koopzondagen. En terecht!

De zondag is, net als de zaterdag, in Nederland een vrije dag. Dat betekent dat werknemers dan niet verplicht zijn te werken. Je zou dus denken dat iedereen die niet op zondag wil werken, dat prima zelf kan beslissen. Maar dat blijkt in de praktijk tegen te vallen. Nu is het zo dat in de meeste CAO’s is vastgelegd dat er een toeslag geldt voor op zondag werken, zoals dat vroeger ook voor de zaterdag gold. Dat betekent dat de meeste winkels die zondag open zijn worden bemand door oproepkrachten (vaak studenten) die niet fulltime werken en graag bereid zijn zondag te werken. Dat levert immers meer op, en zij pakken hun vrije dag wel op een ander moment in de week.

Veel kleinere winkeliers kunnen dat dure zondagpersoneel echter niet betalen. Terwijl hun omzetcijfers laten zien dat zij wel gedwongen worden open te gaan op zondag wanneer concurrenten dat doen, omdat ze anders omzet mislopen.

Je zou zeggen: schaf dan die zondagstoelage af, zodat winkeliers op zondag goedkoper mensen kunnen laten werken. Maar dat werkt natuurlijk ook niet: wanneer er niet extra verdiend kan worden, werken al die oproepkrachten natuurlijk liever doordeweeks. Dat betekent dat winkeliers een beroep zullen moeten doen op hun vaste personeel, maar die mensen zien het doorgaans niet zitten op zondag te moeten werken.

Het gevolg hiervan is voorspelbaar: hoewel werknemers formeel niet op zondag hoeven te werken, gebeurt het steeds vaker dat een werkgever zegt: je moet op zondag werken, anders wordt je contract niet verlengd. Op dat moment is van vrijwilligheid nauwelijks sprake.

Daar wordt wel eens tegen ingebracht dat mensen die op zondag werken op een andere dag in de week vrij krijgen. Ja, dat kan zo zijn. Maar wat kun je met die vrije dag? Als je kinderen hebt, gaan die naar school, een eventuele partner werkt wellicht, er zijn geen kerkdiensten, er is geen voetbal op tv en de sportclubs in de buurt hebben overdag ook geen activiteiten. Verder staat er overal file en gaat voor de wereld om je heen het leven gewoon door. Dat zal een leuke vrije dag worden.

Wat lijkt op een uitbreiding van de vrijheid (‘op zondag ook lekker kunnen winkelen’) blijkt in wezen dus een inperking daarvan te zijn. Terwijl het ook economisch niks oplevert, zoals het Centraal Planbureau eerder dit jaar liet zien. En terwijl er in Nederland al ruimschoots gelegenheid is om je boodschappen te doen: het is flauwekul als beweerd wordt dat je anders niet aan je boodschappen toekomt. Veel supermarkten zijn in Nederland rond de tachtig uur per week open, en andere winkels meer dan vijftig uur, je kunt niet met droge ogen beweren dat je dan de hele week niet in de gelegenheid bent om je inkopen te doen.

Ik hoop dat het duidelijk is: dit punt is moeiteloos te onderbouwen zonder daar de Bijbel bij te gebruiken. Natuurlijk laat de Bijbel mij wel zien dat een dag rust in de week goed is voor de mens, maar dat maakt voor de argumentatie niets uit. Van het willen opleggen van fundamentalistische standpunten aan de rest van de bevolking is dan ook helemaal geen sprake.

Hugo Scherff

lijsttrekker ChristenUnie Amsterdam

P.S. Voor meer informatie en de petitie: www.winkelrust.nl

P.P.S. Lodewijk Asscher wil dat in alle delen van Amsterdam elke zondag een koopzondag wordt. Slecht plan! Als de gemeenteraad hier begin volgend jaar mee instemt, wil de ChristenUnie inzetten op een referendum om dat besluit terug te draaien.

GroenLinks weigert de werkelijkheid onder ogen te zien

Thu, 07 Jan 2010 00:09:52 +0100

GroenLinks werpt zich op als de werkelijke Partij Voor de Vrijheid, met veel ruimte voor seks en drugs: terug naar het lekkere gevoel van de jaren zestig. De realiteit heeft GroenLinks echter allang ingehaald. Gemakshalve weigert de coalitiepartij de werkelijkheid onder ogen te zien.

Reactie van Hugo Scherff, lijsttrekker van ChristenUnie Amsterdam.

Zo pleit het zojuist verschenen (concept)verkiezingsprogramma voor het gedogen van paddo’s in Amsterdam. Moet toch kunnen? Elke inwoner en bezoeker van de stad heeft toch ‘recht op zijn roes’? Dat klinkt inderdaad fantastisch. Maar zo gaat GroenLinks wel voorbij aan de effectiviteit van het verbod: Job Cohen meldde de raad in juli van dit jaar dat het aantal paddo-incidenten met ongeveer tachtig procent is afgenomen. Dat ‘incidenten’ voor sommige van die gevallen zacht is uitgedrukt, bleek toen in 2007 onder invloed van paddo’s een Franse toerist van een brug sprong en overleed. Zelfs Marijke Vos, die in GroenLinks-kringen toch redelijk onverdacht is, noemde het verbod een succes. Gezien het landelijke verbod op hallucinerende paddestoelen lijkt het gedoog-voorstel bovendien moeilijk uitvoerbaar. Blijkbaar is het niet meer dan een poging het liberale imago van de partij wat op te vijzelen. Zou de imagoschade voor de partij ook te meten zijn wanneer GroenLinks dit beleid zou weten door te drukken en we volgend jaar weer een dodelijk slachtoffer van paddogebruik hebben?

Een ander punt is het verstrekken van harddrugs aan drugsverslaafden. Het woord ‘afkicken’ komt in het GroenLinks-programma niet voor. Is dit wat de partij bedoelt met het ‘bieden van perspectieven’ aan verslaafden? Tijdens een gesprek met de Jellinek werd mij duidelijk welke loopgravenoorlog al decennialang gevoerd wordt in de verslavingszorg, met desastreuze gevolgen voor patiënten: voorstanders van afkicken graven zich in, en verklaren zich tegen elke vorm van gereguleerde verstrekking van verdovende middelen, terwijl aan de andere kant de voorstanders van die verstrekking de mogelijkheid van afkicken geheel uit het oog verliezen. GroenLinks bevindt zich in die laatste loopgraaf, en heeft verslaafden blijkbaar niets meer te bieden dan het uitzichtloze bestaan van de dagelijkse gang naar de gebruikersruimte.

Ja, GroenLinks gelooft bijna net zo heilig in legalisering als wij van de ChristenUnie in het evangelie. Ook als het gaat om prostitutie: ‘Een goed georganiseerde en gezonde legale seksindustrie is het beste instrument om dwang en uitbuiting te voorkomen en de ontwikkeling van een illegaal circuit tegen te gaan.’ Nou, dat is gebleken! Begin dit jaar werd hier de negentienjarige prostituee Berti vermoord. Waarschijnlijk al vóór haar achttiende in Hongarije naar Nederland gelokt met de belofte van bergen geld, vervolgens als achttienjarig meisje dag en nacht achter het raam om de pooier en de hoge huur te kunnen betalen, en tot vlak voor de geboorte van haar kind moeten doorwerken en na de bevalling snel weer terug aan het ‘werk’ moeten. En alles volkomen legaal. Op de moord na.

Ik durf deze toezegging wel aan: op het moment dat we in Amsterdam alleen nog maar types-Femke Halsema tegenkomen achter de ramen (sterk, zelfbewust en onafhankelijk) geeft de Amsterdamse ChristenUnie het verzet tegen legalisering van prostitutie op.

GroenLinks verliest de realiteit uit het oog. Hip, maar onverantwoordelijk.

Hugo Scherff

Lijsttrekker ChristenUnie Amsterdam