Veelkleurige samenlevingVeelkleurige samenleving

 

Veel migranten in Nederland functioneren prima en leveren een positieve bijdrage aan de samenleving. Om problemen die er wel zijn aan te pakken of juist om problemen te voorkomen dient Amsterdam Zuidoost voldoende probleemgerichte opvoedingsondersteuning voor ouders te organiseren, in samenwerking met de jeugdzorg, de scholen en de huisartsen.

Er dient een platform te zijn waarin de gemeente, zelforganisaties, scholen en andere betrokken organisaties regelmatig overleggen over inburgering, integratie en achterstanden. Betrokkenheid van het bedrijfsleven hierbij is gewenst. Racisme en discriminatie zelf, maar ook de oorzaken daarvan, moeten worden tegengegaan. Enerzijds door positieve waardering van migranten, door betrokkenheid bij culturele en sportieve evenementen, werkgelegenheidsprojecten en dergelijke. Anderzijds dient zowel racisme en discriminatie door autochtonen als overlast en criminaliteit door jonge migranten hard aangepakt te worden, juist met het oog op integratie en acceptatie van etnische groepen.

 

 

Een samenleving waarin ruimte is voor levensovertuigingen kan alleen goed functioneren als er een helder beeld is wat de scheiding tussen kerk en staat inhoudt. Scheiding tussen kerk en staat betekent dat beide geheel eigen verantwoordelijkheden en bevoegdheden hebben. Tegen de achtergrond van eerdere fases in de geschiedenis van de verhouding tussen staat en kerk is de vrees voor een vermenging van beide instituties niet geheel onbegrijpelijk, maar tegenwoordig zijn we doorgeslagen en in het andere uiterste dreigen terecht gekomen: een volstrekte vervreemding tussen beide.

Scheiding van kerk en staat mag geen scheiding van geloof en politiek betekenen. Alsof religie en levenbeschouwing geen invloed zou mogen hebben op politieke standpunten. Wie de Bijbel serieus neemt, laat dat doorwerken in zijn of haar mening over de omgang met mens en natuur. In die zin beschouwen wij het als onmogelijk om zogenaamde “neutrale standpunten” in te nemen. De plaats die godsdienst inneemt in het publiek leven moet daarom, binnen de kaders van de wet, behouden blijven.

De ChristenUnie wil de kerken en andere geloofsgemeenschappen uitdagen om zich niet uit het maatschappelijk middenveld te laten slaan en alles in het werk te stellen om de politiek op aangelegen punten en op ongelegen momenten van hun opvattingen blijk te geven. De kerk mag de overheid niet loslaten én de overheid heeft de kerk tegenwoordig meer nodig dan ooit.

 

De ontwikkeling naar een zogenaamde neutrale staat die bepaalde groeperingen voorstaan, is een illusie. Bij het maken van beleid spelen altijd overtuigingen mee die gestoeld zijn op al dan niet religieuze levensovertuigingen. Dat maakt dat beleid nooit neutraal kan zijn. Bewustmaking hiervan is een belangrijk speerpunt van de ChristenUnie.

Juist de gemeenteraad is bij uitstek de plaats waar de verschillende overtuigingen met elkaar in gesprek zijn. Dáár moet het inhoudelijke debat tussen de verschillende overtuigingen plaatsvinden, zodat duidelijk is wat bindt en wat scheidt. Daardoor ontstaat ruimte voor echt begrip en voor tolerantie.

 

 

De ChristenUnie wil ruimte geven aan religies en levensovertuigingen, maar wel binnen de grenzen van de wetgeving! De ChristenUnie wil bevolkingsgroepen niet stigmatiseren. Zij wil de ogen echter ook niet sluiten voor onrecht en onderdrukking en voor culturele zaken die mensen in een uitzichtloze situatie houden en een voedingsbodem zijn voor (jeugd)criminaliteit en fundamentalisme. Tegen oproepen tot haat en geweld, tegen eerwraak, huiselijk geweld, het thuishouden van leerplichtige meisjes, vrouwenbesnijdenis en dergelijke dient duidelijk maar ook verstandig opgetreden te worden. Preventie via voorlichting en educatie, ook op scholen, is hierbij van cruciaal belang.

 

Mensen zijn vrij om hun godsdienst, ook met uiterlijke kenmerken, te uiten. Godsdienst moet niet teruggedrongen worden tot achter de muren van huis, kerk of moskee, maar mag zich publiekelijk uiten. Kledingvoorschriften kunnen alleen worden gesteld vanuit overwegingen van veiligheid, functionaliteit of onpartijdigheid. Minderheden moeten worden gerespecteerd en serieus genomen. De overheid heeft daarbij een voorbeeldfunctie.

Alle groepen, ongeacht hun overtuiging of godsdienst, hebben evenveel rechten. Het tegengaan van discriminatie, antisemitisme en homohaat is een opdracht voor de overheid, maar ook voor de samenleving en dan voor zowel autochtonen als migranten. Respect moet van beide kanten komen. Ook van moslims mogen wij respect verwachten, bijvoorbeeld voor christenen, voor vrouwen of voor joden.

 

 

Vanuit het christelijke geloof pleiten wij voor zondagsrust en in het verlengde daarvan voor de sluiting van winkels op zondag. Een collectieve rustdag is buitengewoon waardevol in een hectische, soms dolgedraaide samenleving. Mensen moeten in alle rust naar de kerk kunnen gaan. Mensen moeten samen met familie, vrienden, buren een vrije dag kunnen beleven. Dat lukt niet als iedereen op andere dagen van de week vrij heeft. Wij willen ruimte geven voor het geestelijke en sociale leven van mensen. De ChristenUnie ziet de zondagsrust dan ook als een goede gave van God, niet om mensen te beknotten. Het is zowel voor christenen als voor niet-christenen waardevol om een ritme van weken en rusten te hebben. Daarbij streven wij niet naar een hele gedetailleerde discussie over wat wel en niet toelaatbaar is op zondag. Het woord “genieten” betekent: loskomen van dagelijkse bezigheden, niet werken en voor je laten werken, de gemeenschap met elkaar zoeken en de zondag aan God wijden. In de gemeenteraad willen we ander partijen overhalen mee te gaan met de eerste drie punten. Dat kan worden samengevat met het woord “ontspanning en ontmoeting”. Zo’n zondag kan rustig zijn, maar ook actief. Als het gaat om activiteiten die de economische cadans even laten stilvallen, zijn wij, afhankelijk van de invulling, niet bij voorbaat tegenstander. Als het gaat om koopzondagen, dan zijn wij duidelijk tegen.